Inmiddels werk ik alweer een tijdje voor de metro, 4 maanden om precies wat precieser te zijn.
Ver uit aan het begin van de werktocht stond ik eigenlijk aldoor maar op 1 halte, of eigenlijk treinstation er stoppen ook treinen namelijk.
De laatste tijd vonden ze het meer noozakelijk om mij op drukke plekken zoals leidseplein in te zetten.
Voornamelijk als ik uitdeel probeer ik een band met mensen op te bouwen, hoe gek het ook klinkt het werkt echt als je de eerste dag vraagt of ze een krant willen, zo nee wens je ze nog een prettige dag. Gek genoeg willen de meeste van de pretige dag klanten een dag later dan wel een krant.
Feit is echter dat het nooit goed lukt om zo’n perfecte klant-verkoper relatie op te bouwen dat het blijvend is.
Op leidseplein is er die oude vrouw van 91 met haar 2 honden 2 witte malteser hondje’s.
Ze vertelde mij over de oorlog. Toen was het niet zo met al die jongeren aan de wiet en hasj. Daar waren de sprookjes van hans en grietje. Vechten om eten. Aardapelen als ontbijt.
Langdurig kwam ik elke dag meer achter haar leven in de oorlog altijd even een praatje en dan ging ze weer verder.
Tot dat het ineens niet meer nodig was mij op leidseplein te zetten.
Daar ging ik naar andere haltes, soms terug naar holendrecht.
Op reigersbos heb ik nog eens een dode vogel overgedragen aan de dierenambulance.
Het enige dat me op holendrecht altijd opvalt is de bloemenstal. Een oudere dame echte amsterdamse vrouw runt deze samen met haar man. Nu met de vorst kunnen de bloemen natuurlijk niet buiten staan en bevriezen de arme mensen van de kou.
Elke dag staan ze ondanks de kou daar weer met bloemen.
Daarom ga ik ook vrijwel elke keer braaf met 4 kranten, 2 maal spits en 2 maal metro richting de bloemen kraam even een babbeltje dat het uitzendbureau niet door heeft wat wij door maken in deze bizarre elendig koude omstandigheden en dan verder weer met uitdelen.
Ook is daar op holendrecht het altijd zo dat er jongens komen met lage broeken, welke mij dan vragen of ik een ov heb in de hoop dat ik het poortje even open. HALLO doe eens een kaartje kopen. Vervolgens word dan hardhandig met een rake schop de poort geopend, achter iemand aangelopen of over het poortje heen geklommen.
Vandaag was misschien wel het meest bizarre. Een jong gekleurd meisje jaar of 16 17 komt aan lopen vraagt een krant, vervolgens de bekende OV vraag. Neemt een aanloop en trapt zo dat hekje in.
Dat is nog eens een voorbeeld van Girl power.
Vervelend genoeg is het zo dat het gewoon niet mag, het zal mij een rotzorg zijn dat jij zwartrijd werkelijk waar. Het is alleen een beetje jammer dat ik en vele met mij tussen het poortje vast komen te zitten en deze niet meer open gaat.
Heel vervelend.
Ook was er wederom vandaag dat meisje. Er komt vast een moment dat ze dit leest of iemand anders die haar erop wijst. Het moment dat ik oud bejaard grijs en donker getint ben, mijn weblog achterin de stapel met vergetelheidsspreuken ligt. Dan leest ze dit.
De eerste keer al dat ik haar zag, tussen alle niet nederlandse meisje’s jonge vrouwen en dergelijke wat voorbijkwam sprong ze eruit. Dat gekrulde haar, die vage lach en manier waarop ze tactvol doch profesioneel mijn krant afwimpelde. Waardoor ik daar stond met een moment van verbijstering de krant liet zakken en niet wist hoe verder.
Iedere keer rond hetzelfde tijdstip tussen 8 uur en half 9 komt ze langs, wijst ze tactvol mijn krant af en loopt zelfverzekerd verder zonder te stoppen het poortje openend omhoog de roltrap op. WEG. niets meer van gezien totdat… ik de keer daarop weer op holendrecht sta het tussen 8 uur half 9 is, en het zelfde principe zich herhaald.
Tot vandaag, ze kwam weer langs ik stond daar, idioot als altijd met een stapeltje kranten links rechts eentje voor het geval dat, iemand zo gek is er een aan te nemen. Een beetje in mezelf gekeerd, vooruit te staren ze ineens voor me staat de krant uit m’n rechter hand grist en doorloopt, op dezelfde elegante manier verdwijnt in het duister van de ochtend en mij verbijsterd achter liet.
Aan het begin dat ik er werkte had ik wel meer dan eens dat het me bezig hield wat die mensen dan verder gingen doen, waar ze werkte welke school ze bezochte etc.
Nu snap ik dat die mensen ook leven door de waan van de dag, een krant aan nemen en verder gaan.
Het enige wat me de rest van de dag heeft bezig gehouden is het waarom nu wel, wat maakte het dat vandaag haar glimlach en professionaliteit het verloor van mijn onzekerheid instabiliteit en vooruitstaar vermogen.
Was het dat ik geen intresse toonde. Was het iets wat in de krant stond. Was het dat de krant nodig was voor school.
Of was het gewoon omdat ze een keer wat anders deed dan normaal.
Misschien zal ik het wel nooit te weten komen. En dat zijn de mooiere momenten van het leven, de onzekerheden.
