Terwijl ik daar stond die ochtend woensdag, op het vertrouwde weesperplein wat er zo treurig bij lag als altijd. Kromp er een intens gevoel van medelijden door mij heen. Nadat één man als zovele een krant weigerde draaide ik me zoals gewoonlijk om.

Ditmaal bleef hij echter staan, knikte naar me en boog voorover.
“Ik kan niet lezen”sprak hij zacht.  Wel vaker, meer dan eens hoorde ik vreemde praten, meestel nam ik dit geduldig op en vergat het zo snel mogelijk. Dit was anders zijn manier van spreken had iets, iets duisters.

Hij wende zich weer tot een krant, nam er een van de stapel en liep zwijgzaam verder.
Verbijsterd van de manier waarop dit alles zich afspeelde bleef ik achter, stil staand in het stukje weesperplein wat er op dat moment nog treuriger en somberder uitzag dan de tien minuten voorafgaand.

“hij was, ik bedoel, hij is hij kan niet” langzaam begonnen de puzzelstukje’s samen te vallen. De man was analfabeet.
Ik wilde achter hem aanrennen, vertellen dat er andere manieren waren om achter het nieuws te komen. Uitleggen dat er meer waren van zijn soort, maar het ging niet. Hoe harder ik wilde hoe sterker het leek alsof ik was verstijfd. Toen ik echter besefte dat de man weg was besloot ik niets te doen, dan toekijken hoe de rest van de ochtend verliep.

Die dag liep er een vrouw, intens gebogen met grote passen op mij af, plots klaps vlak voor me draaide zich om pakte een krant van het stapeltje en rende weg. Door haar ruwe manier van handelen schoof de stapel uiteen en lagen de kranten overal. De vrouw rende weg en ik bleef achter met overal kranten, en was blijd at het niet waaide.
De ruwe wind zou alles verpesten ervoor zorgen dat het hele weesperplein ondergesneeuwd was met kranten.

De rest van die ochtend was het weesperplein somberder dan ooit te voren, de ooit zo vrolijke toeters en sirene’s van de voorbij scheurende hulpdiensten klonken gedempt en het leek wel alsof deze vermeden langs te gaan.