Oma is nu echt ziek,
En het is diep triest om haar daar zo te zien liggen. Gewoon een hoopje botten wat je af en toe wat uithoord grommen. Elke keer als ik daar sta, moet ik toch even aan haar hand voelen of hij nog warm is. Zodoende weet je nog of ze leeft. Merk je het verschil tussen de dood en het leven.
Ik ben geen dokter, en geen medicus. Maar ik kan je vertellen ze heeft niet lang meer.
In de auto op weg er naar toe zat ik in gedachten stilletje’s een afscheids brief te bedenken.
