Voor de zoveelste maal was het dinsdag 9maart weer z’n koude bevroren avond.
Nadat ik wat gedronken had met maayan en later nog liane in dixies,
scheurend op de scooter naar huis vol gas, handschoenen vergeten dood
op van vermoeidheid en kou.

Trof ik daar aan het eind van de dorpsstraat een meisje alleen, in
Ouderkerkbezig haar fiets op de kop, de ketting erom te leggen.
Ik heb geen idee hoe lang ze er al stond, en normaal gesproken was ik
net als ieder ander doorgereden. Maar het was dat ene gevoel wat me
deed beseffen dat ik moest stoppen. Geen tijd meer om er over na te
denken en meteen maar gestopt.
Best angstaanjagend moet dat voor haar geweest zijn, opeens die
scooter van een onbekende stoppend vlakbij.

Zonder me voor te stellen gingen we gezamenlijk aan het werk om de
ketting erom te leggen. Onderwijl ze mij vertelde dat ze dit eerdaags
na drie kwartier had volbracht brak in mijn hoofd de paniek al uit we
gingen toch niet menen dat ik nog drie kwartier met een fiets ketting
bezig zou zijn?!
Uiteindelijk is het binnen 5  minuten gelukt even de handigheid vinden
en dan komt het allemaal goed.

Ondanks dat ik al 3 dagen lang de vrouw en homo loop te prijzen ben ik
toch vooral trots vandaag op mezelf dat ik hedenavond deze Renske van
de Rondehoep oost heb kunnen helpen.
Het meest gekke is dat we dus een soort van buren zijn maar elkaar nog
nooit gezien hadden. Of dit weer zal gebeuren valt te betwisten
Gezien ik geen moment genomen heb haar in het donkere gestalte van de
man te bekijken.

Morgen maar is wat na vraag doen.

Gerelateerde berichten